Het polshorloge werd uitgevonden door Patek Philippe aan het einde van de 19e eeuw.
Het werd toen voornamelijk gezien als vrouwensieraad.
Aan het begin van de 20e eeuw ondervond de Braziliaanse uitvinder Alberto Santos-Dumont problemen met het aflezen van de tijd als hij vloog. Hij vroeg aan Louis Cartier, een bekende van hem, om een horloge dat makkelijker te gebruiken was. Cartier gaf hem een horloge met een leren horlogeband. Gezien de populariteit die Cartier genoot in Parijs, verkocht hij ook andere van deze horloges aan mannen.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog kwamen officieren in het leger er achter dat het makkelijker was om snel een blik op het polshorloge te werpen, dan om een zakhorloge tevoorschijn te halen. Daarbij kwam dat een steeds groter aantal officieren sneuvelden in de strijd. Zij werden vervangen door soldaten die geen zakhorloges hadden. De soldaten hadden geen financiële middelen om een zakhorloge te kopen en waren dus afhankelijk van wat het leger hun aanbood als horloge.
Dit samen met de toenemende behoefte van de verschillende legeronderdelen om op dezelfde tijdstippen hun acties uit te voeren, zorgde ervoor dat het leger hun officieren voorzag van betrouwbare, maar goedkope, in massa geproduceerde horloges. Na de oorlog mochten de Europese en Amerikaanse officieren hun horloges houden, hiermee droegen zij bij aan het populairder worden van de polshorloges.
De Wintertijd, standaardtijd of het winteruur, is de tijd die wordt aangehouden van de laatste zondag in oktober tot de laatste zondag in maart. Steeds geldt: wintertijd is standaardtijd, zomertijd is de afwijkende tijd.
De wintertijd (en daarmee de zomertijd) heeft een afwijking ten opzichte van de middelbare zonnetijd. De grootte van die afwijking is afhankelijk van de plek waar men zich bevindt: in het meest oostelijke deel van het Nederlandse taalgebied in Nederland (Nieuweschans in Groningen) loopt de wintertijd 31 minuten voor terwijl dat in het meest westelijke deel van het Nederlandse taalgebied in België (De Panne in West-Vlaanderen) 50 minuten is.
Lees Meer »
Dit weekeinde draaien we de klok een uur achteruit en gaat de wintertijd opnieuw in. In de nasleep van de oliecrisis van 1973 voerde Frankrijk de zomertijd in 1976 in om energie te sparen. De Britse eilanden kenden de zomertijd al van daarvoor en de Benelux volgde in 1977. De Europese en Belgische regelgeving leggen de zomer- en de wintertijd op, met als laatste wapenfeit een Koninklijk Besluit van 19 december 2001.
Verplichting
Toenmalig minister van Binnenlandse Zaken Antoine Duquesne verwoordde in zijn verslag aan koning Albert II de kern van de verplichting volmondig als: “krachtens deze richtlijn wordt er verduidelijkt dat de periode van de zomertijd, namelijk de periode van het jaar waarin het uur vooruitgezet wordt met zestig minuten ten opzichte van het uur van de rest van het jaar, vanaf het jaar 2002 en voor een onbepaalde periode, zal beginnen op de laatste zondag van de maand maart, om 1 uur ’s morgens, wereldtijd (2 uur, plaatselijke tijd) en zal eindigen op de laatste zondag van de maand oktober, om 1 uur ’s morgens, wereldtijd (3 uur, plaatselijke tijd)”. Zo stond letterlijk in het Staatsblad van 28 december 2001.
Drie wordt twee
Anders gezegd: zondagmorgen 25 oktober om 03.00 uur draaien we de klok een uur achteruit, zodat we op GMT+1 komen in plaats van GMT+2, en zodat het nog maar 02.00 uur is. Kortom, drie uur wordt twee uur, en we kunnen van zater- op zondag een uur langer weten wij veel wàt doen. (belga/jv)
Hoe schrijft men “vier” in romeinse cijfers op een wijzerplaat: IV of IIII?
Zelfs als de V soms gebruikt wordt, vindt men meestal de vier evenwijdige streepjes.
Twee verklaringen bestaan:
1. Men mag niet vergeten dat tot de 15de eeuw, de schrijfwijze IIII de regel was.
De eerste ontwerpers van wijzerplaten hebben het dus zo gebruikt met een evidente zorg voor duidelijkheid en beter begrip want gelijk aan een berekening op de vingers.
2. Een esthetische reden wordt ook dikwijls weerhouden: het laat inderdaad toe de verdeling van de wijzerplaat te weerhouden in vier cijfers in I, vier cijfers in V en vier cijfers in X.
Dit grafische evenwicht wordt nog versterkt door het feit dat de gedeelten links en rechts van de wijzerplaat op die manier elk 14 elementen bedragen.
GRATIS ADVERTEREN
HELPDESK
CONTACT
